Τα παιδιά μου θα ξεκινήσουν το σχολείο, όχι εγώ!

Τα σχολεία ξεκινούν... Σε λίγες μέρες. Εγώ μόνο το σκέφτομαι αυτό, γιατί τα παιδιά συνεχίζουν να παίζουν και να τρέχουν με τους φίλους τους στους κήπους και τις θάλασσες, να κολυμπάνε όλη μέρα, να κυκλοφορούν αυστηρά μόνο με το μαγιώ, να λερώνονται με παγωτά, να κοιμούνται αργά (που πάντα είναι νωρίς ακόμη κι αν έχει πάει 1 το πρωί), να ξυπνάνε ακόμη πιο αργά, να μην ανοίγουν βιβλίο (φυσικά) κι εγώ να μετράω αντίστροφα τις μέρες που απομένουν μέχρι τον αγιασμό και να νιώθω άγχος και αγωνία. Όχι επειδή θα τα αποχωριστώ, τις ώρες του σχολείου, ( τα χάρηκα τόσους μήνες, ας κάνω πια και καμιά δουλειά, ας βάψω μια ρίζα με την ησυχία μου). Έχω αγωνία για το πώς θα προσαρμοστούν μετά από τόσο καιρό διακοπών, τόσους μήνες ανεμελιάς και τεμπελιάς (που τόσο χαίρομαι γι αυτό), πώς θα μπορέσουν να μπουν στο νέο, απαιτητικό για όποια τάξη κι αν μιλάμε, καθημερινό πρόγραμμα, αν θα είναι δύσκολα τα μαθήματα κι αυστηρή η δασκάλα. 

Αυτά συζητούν και οι μαμάδες στις παραλίες, τις τελευταίες μέρες, μαζί με το άλλο άγχος των αγορών της γραφικής ύλης, του ντυσίματος βιβλίων και "ο δικός μου θέλει και καινούργια τσάντα", "κι η δικιά μου καινούργια αθλητικά, κι έχουμε κρίση και τι θα κάνω" κι άλλα τέτοια. 

-Τι τάξη θα πάτε; ρωτάει μία μαμά ξαπλωμένη με λάδι στην ξαπλώστρα, την άλλη (της διπλανής ξαπλώστρας) και δεν είναι πληθυντικός ευγενείας

- Πέμπτη δημοτικού, απαντά η άλλη

- Πω πω, σε λυπάμαι, απαντά η μία (με το λάδι στο σώμα που αμέσως έκοψε τον πληθυντικό γιατί τη μάνα λυπάται, όχι και το παιδί), έχετε δύσκολη ιστορία (επανήλθε ο πληθυντικός), άσε δε τα μαθηματικά. Έχει στον τόνο της φωνής της μάλιστα, μια ανακούφιση που εκείνη τα πέρασε αυτά, ας τα περάσει και καμιά άλλη.

- Άσε το ίδιο μου λένε όλες, απαντά η άλλη, κουρέλι πια και σκέφτεται με απόγνωση πώς θα τα καταφέρει. Για να σταματήσει τις άσχημες σκέψεις, βουτάει στη θάλασσα, κι αρχίζει τις απλωτές σε χρόνο ρεκόρ μέχρι τη σημαδούρα.

Είπαμε, στη νέα εποχή οι μαμάδες (και πολλοί μπαμπάδες είναι αλήθεια) είνα κοντά στα παιδιά τους, ασχολούνται με αυτά, αλλά ως εκεί! Όχι και να νιώθουν πως πηγαίνουν ξανά σχολείο! 

Πήγε να με πάρει από κάτω, μ έπιασε κι εμένα αυτός ο κόμπος στο στομάχι. Θα τους μπαίνει πια, παπούτσι στο πόδι που όλη μέρα περπατούν ξυπόλητα ή στην καλύτερη περίπτωση με σαγιονάρα; Θυμούνται τίποτε να γράψουν; Να διαβάσουν; Μήπως ξέχασαν την προπαίδεια; Και πώς θα τα ξυπνάω στις 7μιση το πρωί; Τι πρέπει εγώ να κάνω; Θα είναι δύσκολη η 6η και η 4η δημοτικού; Θα μπορώ να βοηθήσω τον μεγάλο στα μαθηματικά, που τα σιχαίνομαι; Μήπως πρέπει να πάρω κανένα βοήθημα, να διαβάσω;

Ε, ΟΧΙ! Μόνη μου τα σκέφτομαι, μόνη μου αγχώνομαι, μόνη μου επαναστατώ. Για σταθείτε! Εγώ τελείωσα το σχολείο. Όλο. Και σίγουρα το δημοτικό. ΕΓΩ, τότε διάβαζα. Η μητέρα μου δεν θυμάμαι να διάβαζε μαζί μου, ούτε να είχε καμία από αυτές τις αγωνίες. (Αυτό με την ευκαιρία το λέω, γιατί και να είχε τέτοιες αγωνίες, εγώ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να έχω).

Ο ρόλος της μάνας είναι να βρίσκεται κοντά στα παιδιά της, να τους μαθαίνει πράγματα, αλλά όχι γράμματα. Αυτό το κάνει το σχολείο. Να φτιάξω πορτοκαλάδα και τοστ για να στηλωθούν και να συνεχίσουν τα διάβασμα, βεβαίως. Να τα πάω να ψωνίσουμε τα σχολικά. Βεβαίως. Να τα έχω καθαρά, χορτασμένα, ευτυχισμένα και να μ΄εμπιστεύονται για να μοιράζονται μαζί μου σκέψεις και συναισθήματα που εκείνα θέλουν, για να νιώσουν καλύτερα. Βεβαίως. Να τα πηγαίνω εκδρομές, βόλτες, θέατρα, μουσεία, σε φίλους και λούνα παρκ. Βεβαίως. Να φροντίσω να κοιμούνται νωρίς, (όσο δύσκολο κι αν είναι τις δυο τρεις πρώτες μέρες), για να μην κουτουλάνε το πρωί, βεβαίως. Αλλά όχι να έχω άγχος σα να ξεκινάω εγώ το σχολείο. Τα παιδιά μου θα ξεκινήσουν το σχολείο, όχι εγώ! 

Αν δεν αφήσουμε τα παιδιά μας στο σχολείο μόνα τους, πώς θα μπορέσουν να διαχειριστούν μόνα τους σε λίγα χρόνια την ίδια τη ζωή; Αν εμείς αγωνιούμε για το αν θα τα βγάλουν πέρα με τις υποχρεώσεις τους, από τόσο νωρίς, τι θα γίνει αύριο που θα ζήσουν μόνα τους, που θα έχουν ν΄αντιμετωπίσουν πραγματικές αγωνίες και προβλήματα; Πώς θα μάθουν να τα διαχειρίζονται, αφού δεν θα έχουν τα εργαλεία; Πώς θα πάψουμε να διαιωνίζουμε το άκρως ελληνικό φαινόμενο με τα ενήλικα παιδιά να μένουν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς κι όταν αυτά κάνουν οικογένεια, να μετακομίζουν απλώς στον πάνω όροφο; Αν δεν τα εμπιστευτούμε, πώς θα τα κάνουμε να νιώσουν ελεύθερα και δυνατά; 

Τα αγαπώ τα παιδιά μου, όπως όλες οι μανάδες του κόσμου. Θα ήθελα να μην αντιμετωπίσουν ποτέ κανένα πρόβλημα, να είναι ευτυχισμένα. Το πρώτο όμως το ξέρω, δεν γίνεται, το δεύτερο ξέρω πως μπορώ να τους το μάθω. Γι αυτό θα παλέψω, να τ΄αφήσω μόνα τους, ν΄αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία, για να μάθουν να την διαχειρίζονται. Για να έχουν έπειτα τη γνώση και τη ικανοποίηση εκείνα. Κι εγώ θα είμαι πάντα πιο κει, να κρυφοκοιτάω κι όταν πέφτουν να τα βλέπω να σηκώνονται και να προχωρούν. Μόνα τους, χωρίς να τους κρατάω το χέρι, που πάντα όμως θα το απλώνω όταν εκείνα το θελήσουν για να πάρουν θάρρος να συνεχίσουν τη ζωή τους. 

ΥΓ1. Μανούλες μην αγωνιάτε γιατί η αγωνία σας αυτή, περνάει και στα παιδιά. Έχετε δεκάδες άλλες υποχρεώσεις αλλά και υπέροχα πράγματα να κάνετε για τον εαυτό σας και αυτούς που αγαπάτε. Δε χρειάζεται να δείχνετε την αγάπη σας, πηγαίνοντας ξανά σχολείο μαζί με τα παιδιά σας. Δείξτε την με το βλέμμα, το χαμόγελό σας, την αγκαλιά σας! Κι αν απαραιτήτως πρέπει κάτι να κάνετε, φτιάξτε ένα κέικ! 

YΓ2. Τα παιδιά μας είναι κομμάτι της ζωής μας, μεγάλο και σπουδαίο, δεν πρέπει να είναι όλη μας η ζωή. Για να είμαστε ευτυχισμένες αληθινά και συναισθηματικά υγιείς. 

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...