Πώς θ΄αλλάξουμε τη ζωή μας, παίζοντας, κάθε μέρα!

Πώς θ΄αλλάξουμε τη ζωή μας, παίζοντας, κάθε μέρα!

Αυτό το βιβλίο ως παιδί, ποτέ δεν το είχα διαβάσει. Ίσως υπήρχε κάπου στη βιβλιοθήκη μου, ψηλά, αλλά το εξώφυλλο μ΄ένα κοριτσάκι vintage (τότε δεν τα εκτιμούσαμε αυτά, τα θεωρούσαμε απλώς παλιομοδίτικα) με τον τίτλο "Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς" δεν ήταν αυτό που θα μ΄έκανε να το τραβήξω από το ράφι και να το ξεφυλλίσω. Μάλλον το θεωρούσα και πολύ παιδικό (πάλι το εξώφυλλο φταίει, με την τόσο χαρωπή Πολυάννα), έστω κι αν κι εγώ παιδί ήμουν τότε (που πάντα όμως ήθελε να μεγαλώσει...). Σε διάφορες στιγμές της ζωής μου, άκουγα σε συζητήσεις να αναφέρονται στην Πολυάννα, με τόνο ειρωνικό προφανώς, αλλά δεν έδινα σημασία, δεν ήξερα άλλωστε.  

Πριν από μερικές μέρες, πήγα με την κόρη μου σε ένα βιβλιοπωλείο για να ψωνίσουμε. Εκείνη χάζευε τα δικά της βιβλία κι εγώ λίγο πιο κει, στο παιδικό πάντα τμήμα (μην το χάσει η μάνα το παιδί...), έπιασα στα χέρια μου την "Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς". Σε νέα έκδοση και μάλιστα εορταστική όπως έγραφε πάνω το εξώφυλλο με χρυσά γράμματα, για το 1 εκατομμύριο αντίτυπα! (Άκου 1 εκατομμύριο!!!). Δεν το σκέφτηκα πολύ, το πήρα στα χέρια μου και πήγα μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία που είχε διαλέξει η κόρη μου, στο ταμείο. Ε, αφού δεν το διάβασα εγώ ως παιδί, ας το διαβάσουν τα παιδιά μου, είπα. 

Το βιβλίο το ξέχασα μέσα στη σακούλα, μέχρι που ένα βράδυ που δεν είχα ύπνο, το θυμήθηκα και το πήρα να του ρίξω μια ματιά, πριν κοιμηθώ. Το διάβασα όλο! Ναι, ένα παιδικό βιβλίο. Ναι, ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν από περίπου έναν αιώνα. Και ναι, ηρωίδα του είναι ένα κοριτσάκι που περνάει στη ζωή του τα πάνδεινα (τι ορφανό είναι, τι του φέρονται άσχημα, τι στο τέλος παθαίνει ατύχημα το οποίο βέβαια το ξεπερνά) και με το παιχνίδι του (αυτό της χαράς) καταφέρνει όχι μόνο να τ΄αντιμετωπίζει, αλλά να είναι ευτυχισμένο και να κάνει και τους γύρω του, χαρούμενους.

Πώς θ΄αλλάξουμε τη ζωή μας, παίζοντας, κάθε μέρα!

Έψαξα λίγο στο διαδίκτυο. Διάβασα κείμενα για την Πολυάννα, γνώμες ανθρώπων όχι μόνο θετικές, μα κι αρνητικές που μιλούσαν για την καταπίεση των συναισθημάτων και πως ένα τέτοιο βιβλίο μεγάλωσε γενιές που δεν εξέφραζαν τα συναισθήματά τους. Πόσο διαφορετική άποψη είχα εγώ! Και θα σας πω γιατί...

Ίσως κάποιοι σε πρώτη ανάγνωση και μην έχοντας τα εργαλεία για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, το ερμηνεύσουν έτσι. Τι προτείνει όμως το παιχνίδι της χαράς; Να είμαστε ευτυχισμένοι μ΄αυτά που έχουμε. Να ψάχνουμε και να βρίσκουμε το καλό, ακόμη και στις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή μας. Να θυμίζουμε στον εαυτό μας πως πρέπει να είναι ευτυχισμένος. Και το βλέμμα μας να πέφτει τα όμορφα, (αυτό είναι το πιο σημαντικό) σε όλα όσα έχουμε κατακτήσει, γιατί κάθετι που συμβαίνει στη ζωή έχει δυο όψεις. Γιατί να στεκόμαστε στην αρνητική, σκοτεινή πλευρά; Κι έτσι, μπορούμε να κατακτήσουμε ό,τι ονειρευόμαστε.

Με το να βλέπεις τα όμορφα και να νιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχεις, φέρνεις κοντά σου κι άλλα ακόμη πιο όμορφα. Γιατί η ευγνωμοσύνη έχει την πιο δυνατή ενέργεια στο σύμπαν. Πόσοι από εμάς τη νιώθουμε; Θέλει εξάσκηση.

Όπως και το να νιώθεις ευτυχισμένος, θέλει προπόνηση. Γιατί έχουμε μεγαλώσει σ΄έναν κόσμο, που μας έμαθε να μην είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε. Να ζητάμε πάντα κάτι περισσότερο. Κάτι καλύτερο, κάτι ομορφότερο, κάτι εντονότερο, κάτι βαθύτερο, κάτι άλλο. Πότε σταθήκαμε για μια στιγμή, να εκφράσουμε τη χαρά, την ικανοποίηση και την ευγνωμοσύνη μας για τη ζωή που έχουμε δημιουργήσει; Γιατί υποτιμούμε τα έργα και τις πράξεις μας; Και το κυριότερο, πώς αναζητούμε την ευτυχία; Με ποιους τρόπους θέλουμε να την φέρουμε στη ζωή μας;

Αυτό το βιβλίο λοιπόν, μου έδωσε την αφορμή, να παίξω κι εγώ το παιχνίδι της χαράς, αλλά λίγο αλλαγμένο. Γιατί σ΄αυτή την ηλικία δεν είναι τόσο απλό ν΄αλλάξεις από τη μια μέρα στην άλλη, το βλέμμα σου στα πράγματα.Κι αυτό είναι το "κλειδί". Θα το δουλέψω όμως μαζί με μια προσθήκη. Σκέφτηκα να κάνω κάθε μέρα κάτι, που θα μου δίνει χαρά, θα είμαι ευτυχισμένη. "Μα δεν είσαι;", μπορεί κάποιος ν΄αναρωτηθεί. Φυσικά και είμαι. Έχω την υγεία μου, την οικογένειά μου, το σπίτι μου, τη δουλειά μου και μια ζωή που μου αρέσει, όμως με την ταχύτητα που τρέχει η καθημερινότητα το ξεχνάω και θέλω ν΄αφιερώνω κάθε μα κάθε μέρα λίγο χρόνο σε κάτι που θ΄αφορά μόνο στο να νιώσω ευτυχισμένη. Επίσης, υπάρχουν κι άλλα χιλιάδες πράγματα που θα ήθελα να φέρω στη ζωή μου!

Εξάλλου οι έρευνες καταλήγουν στο ότι οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να κάνουν πρόοδο σε στόχους που εκφράζονται με απτές, μετρήσιμες ενέργειες με υπευθυνότητα και θετική ενίσχυση, απ΄ότι σε γενικούς, θεωρητικούς στόχους. 

Αυτό το κείμενο, είναι το πρώτο βήμα στη δική μου ευτυχία. Έστω κι αν νιώθω ένα μικρό σφίξιμο από τη δέσμευση που αναλαμβάνω αυτή τη στιγμή (κι ο οργανισμός μου αντιδρά). Ξέρω πως θα υπάρξουν μέρες που δεν θα θέλω να κάνω τίποτε. Τότε ίσως καταπιεστώ, για να δω αν κάνοντας κάτι για μένα θ΄αλλάξει η διάθεσή μου. Μπορεί και όχι, θα σας πω. Ξέρω όμως πως θα ρθουν κι άλλες μέρες, που θα χαίρομαι να σηκωθώ από το κρεβάτι και να υλοποιήσω το νέο μου σχέδιο προς την δική μου ευτυχία. Μπορεί να είναι απλό, μπορεί να είναι χαζό, προσωπικό, όμως εμένα θα μου δώσει χαρά.

Ήδη το γεγονός ότι πέρασα τόσες ώρες διαβάζοντας ένα παιδικό βιβλίο, με γέμισε μεγάλη χαρά. Ένιωσα μάλιστα κι ενοχές, κάποιες στιγμές και κατέκρινα τον εαυτό μου που διαβάζει ένα βιβλίο για παιδιά, αντί για ένα... σοβαρό βιβλίο, σαν αυτά που συνηθίζουμε να έχουμε στο κομοδίνο μας. Κι όμως, αισθάνθηκα παιδί. Ένα παιδί που έπαιζε. Και αφού αυτό μ΄έκανε να νιώσω χαρά, θα διαβάσω κι άλλα παιδικά βιβλία. Βιβλία που θα με κάνουν να χαμογελώ και να ξεφεύγω από τον "σοβαρό κόσμο των μεγάλων". Γιατί μέσα μας, παιδιά δεν είμαστε όλοι; Γιατί να μην αφήσουμε λοιπόν αυτό το κρυμμένο παιδί να βγει στην επιφάνεια; Γιατί να στερούμε τη χαρά από τον εαυτό μας;

Τι λέτε; Μήπως ήρθε η ώρα να δείτε κι εσείς πώς θ΄αλλάξετε τη ζωή σας, παίζοντας το δικό σας παιχνίδι της χαράς;  

ΥΓ Τελείως συμπτωματικά, διαβάζοντας κάτι άλλο, έπεσε το μάτι μου σε ένα απόφθεγμα του Τζ. Κ. Τσέστερτον που μου έδωσε μια πολύ καλή απάντηση και ένα ακόμη κίνητρο :"Είναι εύκολο να είσαι βαρύς, το δύσκολο είναι να είσαι ανάλαφρος"

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...