Όταν ο άντρας μένει στο σπίτι με ίωση (άρθρο μόνο για γυναίκες)

Αυτές οι ιώσεις έχουν ρίξει στο κρεβάτι τον μισό ελληνικό πληθυσμό. Παιδιά, γυναίκες και φυσικά... άντρες. Αυτό το  τελευταίο είναι το πρόβλημα. Ο άντρας είναι ο χειρότερος άρρωστος. Είναι σαν το παιδί που διαρκώς ζητάει κάτι, αισθάνεται άσχημα (λογικό αφού έχει πυρετό) αλλά δεν σε ακούει όπως το παιδί (που έχεις τον τρόπο να το κάνεις να σε ακούσει), κάνει τα δικά του, θέλει να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός σου (πάλι λογικό, αλλά αν έχεις και δυο παιδιά μέσα στο πρόγραμμα τα πράγματα δυσκολεύουν) και μόλις αισθανθεί καλύτερα (αλλά ακόμη δεν μπορεί να πάει στο γραφείο), είναι μέσα στα πόδια σου. 

Ο δικός μου ο άντρας έπεσε με μια ίωση στο κρεβάτι κι έμεινε τρεις μέρες στο σπίτι. Είμαι από τις τυχερές, γενικά δεν ζητάει πολλά, όπως ακούω από άλλες φίλες μου, παρά μια σουπίτσα (δεν αντέχω να φτιάχνω όμως άλλες κοτόσουπες), καμιά εντριβή και αντιπυρετικά, παυσίπονα κλπ από το φαρμακείο. Στην αρχή της ίωσης, που ο άρρωστος κοιμάται πολύ (ο άντρας στην προκειμένη περίπτωση) τα πράγματα είναι πιο απλά. Αν εξαιρέσεις βέβαια, πως τις νύχτες εσύ δεν κλείνεις μάτι γιατί έχει βουλώσει η μύτη του και ροχαλίζει. Άρα εσύ ξυπνάς ένα κουρέλι και σέρνεσαι όλη μέρα. Τα δύσκολα όμως αρχίζουν όταν νιώθει καλύτερα και κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι... 

Εμφανίζεται με τη φορμίτσα του γελαστός μεν, αλλά θέλει να σου εξηγήσει δε ακριβώς πώς νιώθει, και να κάνετε παρέα. Εσύ πρέπει να μαγειρέψεις (γιατί πόση κοτόσουπα να φάνε τα παιδιά;), να απλώσεις κανένα ρούχο, να στείλεις mail, να δουλέψεις, να διαβάσεις τα παιδιά κ.ο.κ. Του λες με τρόπο πως έχεις δουλειά, ας κάτσει να δει την τηλεόρασή του, να δουλέψει κι εκείνος στον υπολογιστή, να περάσει η μέρα. Το κάνει για λίγο. Κάθεσαι κι εσύ να δουλέψεις στον άλλο υπολογιστή και τότε εκεί που γράφεις, αρχίζουν να χτυπάνε τα τηλέφωνα. Είναι οι φίλοι του, οι κολλητοί. Μιλάνε, γελάνε (εσύ δεν τους ακούς, ακούς μόνο τον δικό σου) συζητούν για το τόνερ του εκτυπωτή και ποιο είναι το καλύτερο (άκου τώρα, ποτέ δεν θα το σκεφτόμουν αυτό), λένε μετά για τον καιρό (πραγματικά για τον καιρό), κάτι πολιτικά και πια δεν αντέχεις, του λες να πάει μέσα να τα πει. Πάει... Όχι μέσα βέβαια... 3 μέτρα μακριά σου και νομίζει πως έτσι δεν σε ενοχλεί. Δεν πειράζει λες, θα τελειώσει αυτό.

Μαγειρεύεις κι εκείνη την ώρα που είσαι μεταξύ νεροχύτη (όπου καθαρίζεις λαχανικά) και ηλεκτρικής κουζίνας (για να ρίχνεις στην κατσαρόλα) βρίσκεται στα 30 εκατοστά για να φάει τη μπανάνα του και να ρίξει τη φλούδα στα σκουπίδια. Κι έπειτα θέλει να φτιάξει κι ένα καφεδάκι, πάλι στον ίδιο διάδρομο της κουζίνας, όπου σπρώχνεστε γιατί τσιγαρίζεις ταυτόχρονα και κιμά και πρέπει ν΄ανακατεύεις για να μην κολλήσει. Πας ν΄αλλάξεις τα σεντόνια κι έρχεται και σου λέει, "Μα τώρα θα τ΄αλλάξεις;", " Πότε να τ΄αλλάξω αφού όλη μέρα εδώ είσαι... ", "Δεν πειράζει, μην τ΄αλλάξεις", προτείνει. Μα δεν θέλω να ΜΗΝ τ΄αλλάξω. "Θέλω καθαρά σεντόνια, περίμενε 5 λεπτά" του λες... Φεύγει αλλά ανυπομονεί.  

Πας να πάρεις τα παιδιά από το σχολείο κι αρχίζει ο αγώνας δρόμου. Έχεις μια ώρα για να διαβάσουν, να πάνε κολυμβητήριο, στίβο κλπ. Έρχονται λοιπόν, πέφτουν στην αγκαλιά του (τρέμεις μην τα κολλήσει) και πιάνουν την κουβέντα. "Πρέπει να διαβάσουν", λες. "Καλά, θα διαβάσουν, άστα λίγο να τα δω". Μα λίγο χρόνο έχουν να διαβάσουν χρυσέ μου, σκέφτεσαι. Τ΄αφήνεις να δουν τον πατέρα (που τους λείπει αφού πάντα δουλεύει πολύ και αργεί να  επιστρέψει τις καθημερινές στο σπίτι).

Μετά από λίγο που έχουν ξεκινήσει το διάβασμα, εμφανίζονται ένας ένας στην κουζίνα κάτι να φάνε, κάτι να ρωτήσουν κι αυτό το κάνουν γιατί είναι ο μπαμπάς σπίτι. Παίρνεις το ένα παιδί το πας στον στίβο, του λες "φεύγω". Που πας; σε ρωτάει. Να κάνω ένα μανικιούρ μωρέ και να πιω καφέ με κάτι φίλες, θες να πεις. Δεν το λες. "Στον στίβο τη μικρή, πάω". Επιστρέφεις. Φωνάζεις τον μεγάλο γιο να ρωτήσεις πώς πάει η μελέτη κι αν θέλει να τον εξετάσεις που γράφει την επομένη επαναληπτικό φυσικής. "Ναι, σε λίγο" απαντάει άνετος και ξέρεις πως δεν υπάρχει το "σε λίγο" και ξέρεις πως αν του φωνάξεις να επιταχύνει θα πεταχτεί ο πατέρας να σου πει πως αγχώνεις το παιδί. Και το παιδί απαντάει έτσι γιατί ο πατέρα είναι σπίτι... Γιατί ο πατέρας δεν έχει την ευθύνη του διαβάσματος, δεν είναι στην καθημερινότητά του. Και μη μου πείτε πως μόνο του πρέπει ν΄αφήνεις το παιδί  γιατί τα ξέρω κι εγώ αυτά τα θεωρητικά και σας λέω πως εξαρτάται από το παιδί. Άλλα παιδιά μπορούν τελείως μόνα τους, κι άλλα χρειάζονται έλεγχο στη μελέτη.

Τελειώνουμε και μ΄αυτά, φεύγουμε για το κολυμβητήριο. "Που πάτε;" ρωτάει ξανά."Ε τώρα πάμε για μάθημα τανγκό", θες να πεις, αλλά πάλι δεν το κάνεις και λες "στο κολυμβητήριο". Αφήνεις το παιδί στο κολυμβητήριο, πας σούπερ μάρκετ εκείνη την ώρα κι όταν επιστρέφετε δυο ώρες αργότερα, όλοι προοτείνουν να παραγγείλουμε πίτσα. Μα έχει πάει 10 το βράδυ. Τι ώρα θα φάνε, θα κάνουν μπάνιο, θα κοιμηθούν που στις 7 ξυπνάνε για το σχολείο; 

Σήμερα ο άντρας μου πήγε στο γραφείο. Είμαι πολύ χαρούμενη. Φυσικά που είναι υγιής (αν και ο βήχας δεν του έχει φύγει, οπότε θ άργήσω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος) αλλά και που το σπίτι θα βρει ξανά, τους κανονικούς του ρυθμούς. Όταν μένει ο άντρας σπίτι, είναι σα να έχεις ένα ακόμη παιδί και το πρόγραμμα της οικογένειας αλλάζει. Ένα πρόγραμμα που το ακολουθείς, μαζί με τα παιδιά σου πολλά χρόνια τώρα, όχι από βίτσιο, αλλά γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν οι υποχρεώσεις. Τουλάχιστον νομίζω πως αυτές τις μέρες κατάλαβε, πόσα πράγματα γίνονται, όταν εκείνος είναι στο γραφείο και τίποτε δεν γίνεται μαγικά. Κι επίσης εγώ κατάλαβα γιατί υπάρχουν σε κάθε πόλη, κωμόπολη, χωριό τα καφενεία και οι άντρες όταν παίρνουν σύνταξη, πηγαίνουν κάθε πρωί! Φαντάζομαι βέβαια εκτός από τις μέρες που μια ίωση τους ρίχνει στο κρεβάτι...  

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...