Όταν η εφηβεία χτυπάει την πόρτα

Εσείς τι κάνετε τώρα που το παιδί σας μπαίνει στην εφηβεία;

Ξυπνάω το πρωί- λίγο πιο αργά πλέον αφού τα σχολεία έχουν τελειώσει- και πάω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Ο 12χρονος γιος μου μάλλον χόρτασε ύπνο και ήδη βλέπει τηλεόραση. "Καλημέρα αγόρι μου, να φτιάξω πρωινό;" ,τον ρωτώ. "Μπαααα (τραβηγμένο), δε θέλω, έχω φάει", απαντάει κι εγώ χαίρομαι που το παιδί μου εξυπηρετείται μόνο του πλέον. "Τι έφαγες;" ρωτάω. "Νάτσος με τυρί και παγωτό", απαντά. Γουρλώνω μάτια (γνωστό). "Βρε παιδί μου, έλα να σου φτιάξω δημητριακά με γάλα, ένα τοστ, δεν είναι πρωινό αυτό". "Μια χαρά είμαι, δεν θέλω τίποτα, άσε με", απαντά σχεδόν ενοχλημένος που τον διακόπτω από το σήριαλ που σίγουρα βλέπει για 15η φορά σε επανάληψη. 

Πάμε να ψωνίσουμε", του λέω αργότερα, "βάλε παπούτσια, φεύγουμε". "Μπαααα (το ίδιο), εγώ θα μείνω εδώ, βαριέμαι". "Τι θα κάνεις παιδί μου εδώ, όλη μέρα τηλεόραση θα βλέπεις;" "Όχι, θα παίζω και ηλεκτρονικά". Μαζεύομαι... προτείνω κάτι άλλο "Ωραία, μείνε και θα ρθω να σε πάρω να πάμε για μπάνιο", "Μπααααα βαριέμαι σου λέω". "Θέλω να είσαι ευχαριστημένος, να περάσεις όμορφα, έλα πάμε", επιμένω. "Να μ΄αφήσεις εδώ θέλω, έτσι θα περάσω όμορφα", κόβει κάθε κουβέντα.

Το παιδί μου, είναι στην εφηβεία, είναι φανερό. Το μικρό μου το αγοράκι που έκλαιγε όταν το άφηνα πριν από χρόνια στο νηπιαγωγείο, μεγάλωσε. Ξαφνικά, θέλει να μένει μόνος του, με τις σκέψεις του, την ησυχία του, (την βαρεμάρα του) ή με φίλους του. Νευριάζει όταν του λέω να μαζέψει το ποτήρι του από το καθιστικό ή να πλύνει τα δόντια του μουρμουρίζοντας "Έλεος πια!" 

Το παιδί μου είναι στην εφηβεία, ή καλύτερα στον προθάλαμο, κι εγώ καλούμαι να αντιμετωπίσω μια τελείως νέα κατάσταση στη ζωή μας. Όπως τότε που ήταν μικρός και δεν κοιμόταν, έπρεπε να ξενυχτάω από πάνω του. Όπως τότε που έβγαζε δόντια, που χτυπούσε τα γόνατά του στην παιδική χαρά, που έτρεχε κι έφευγε μακριά μου κι εγώ πήγαινα από πίσω του. Μόνο που τότε, ό,τι κι αν αποφάσιζα γινόταν. Με κλάματα ή χωρίς (για να φύγει από το λούνα παρκ ή το πάρτυ), φεύγαμε, τέλος. Τώρα, υπάρχει αντίλογος, υπάρχει αντίσταση, έχει επιχειρήματα και να σας πω κάτι; Ευχαριστιέμαι! 

Όσο κι αν η ζωή μου δυσκολεύει (γιατί είναι πρωτόγνωρο αυτό), όσο κι αν είναι κάποιες φορές, δεν έχω την υπομονή να ακούσω και να κάνω αυτό που θέλει, ευχαριστιέμαι που ξεκινάει να ανεξαρτητοποιείται, να θέλει μόνος του ν΄ανακαλύπτει, να πειραματίζεται, ν΄ανοίγει τα φτερά του για να φύγει σιγά σιγά, να δοκιμάζει νέα πράγματα (μεταξύ αυτών και ρεβύθια που μ΄εβαλε να μαγειρέψω για να τα δοκιμάσει αλλά τελικά δεν τα έφαγε γιατί ήταν... "αηδία μαμά", ενώ ειλικρινά σας το λέω, λουκουμάκι τα είχα κάνει, με φοβερή συνταγή από την Αργυρώ) . 

Θυμάμαι τον εαυτό μου στην εφηβεία. Τις Κυριακές πηγαίναμε με τους γονείς και την αδελφή μου να φάμε. Κοιτούσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου κι έλεγα πότε θα τελειώσει το μαρτύριο αυτό. Οι τέσσερις μας σ΄ένα τραπέζι κι εγώ να πρέπει να μιλάω. Γιατί αν δεν μίλαγα, πάλι είχα μούτρα κι "επιτέλους άλλαξε ύφος", έλεγε ο πατέρας μου. Τότε οι οικογένειες δεν έβγαιναν με άλλες, με παιδιά συνομήλικα ώστε να περάσουν όλοι καλά. Κι αν ποτέ αυτό συνέβαινε, τα παιδιά μπορεί να ήταν 6 ετών κι εγώ 13 και να μου έλεγαν "άντε πήγαινε να παίξεις με τα παιδάκια" κι εγώ ερχόμουν σε απόγνωση. Οι γονείς μου δούλευαν πολύ, ήταν κι άλλες εποχές, παιδιά δεν καλούσαμε σπίτι. Περνούσαν οι μέρες με την βαρεμάρα μου και την αδελφή μου (4 χρόνια μικρότερη δεν υπήρχε κοινό σημείο επαφής τότε, τώρα το παίζω συνομήλική της) και περίμενα το καλοκαίρι να πάω διακοπές με τη γιαγιά και τον παππού, που όλη μέρα με ξαμολούσαν με τις φίλες μου και περνούσα απίθανα. Αυτό όμως που θυμάμαι πολύ έντονα, είναι πως όταν μάλωνα με τη μητέρα μου, της μιλούσα απότομα κι ίσως να έκλαιγα μετά, εκείνη στωικά υπέμενε λέγοντάς μου "Καταλαβαίνω, είσαι στην εφηβεία, αλλάζεις, δεν πειράζει", κι αυτό με ανακούφιζε πολύ.

Όλ΄αυτά σας τα είπα γιατί θεωρώ πως μόνο αν θυμηθούμε τη δική μας εφηβεία, πώς ήμαστε, πώς νιώθαμε και τι θέλαμε τότε, θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας και θ΄ανταπεξέλθουμε. Στην αρχή της εφηβείας μάλιστα, είναι η ιδανική στιγμή για να μιλήσουμε για όλα όσα δεν θα μπορούμε δυο χρόνια αργότερα. Σίγουρα δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Έχουμε κι εμείς τα δικά μας προβλήματα, άγχη, ανησυχίες και δεν είναι πάντα εύκολο να έχουμε υπομονή. Πρέπει όμως, να βρούμε τρόπους για να είμαστε και να παραμείνουμε κοντά στα παιδιά μας, με αγάπη, νοιάξιμο και φροντίδα, όταν αυτά μας χρειάζονται. Να μετράμε μέχρι το 100 ή να φεύγουμε από το δωμάτιο, τη στιγμή της έντασης και να επιστρέφουμε όταν θα μπορούμε να μιλήσουμε και πάνω απ΄όλα ν΄ακούσουμε. Χωρίς να παίρνουμε προσωπικά ό,τι κι αν πει το παιδί. Το παιδί μας δεν μας μισεί, δεν μας απορρίπτει, αλλάζει και προσπαθεί να μας ξεπεράσει για να γίνει ένας αυτόνομος, ανεξάρτητος ενήλικας λίγο αργότερα κι αυτό είναι το ζητούμενο.

Ο γιος μου ήρθε το πρωί να με ρωτήσει πότε μπορεί να δει έναν φίλο του. "Τώρα", του είπα, "πες του να έρθει από το σπίτι". Έλαμψε από χαρά κι εγώ άρχισα να κάνω αγώνα δρόμου να μαζέψω πιάτα, σακουλάκια με καραμέλες και παπούτσια πεταμένα δεξιά κι αριστερά. Λίγο αργότερα, τα δυο αγόρια έβλεπαν τηλεόραση, έπαιζαν ηλεκτρονικά και κάπου κάπου μιλούσαν κιόλας. Μου ζήτησαν λεφτά να πάνε στο περίπτερο να πάρουν παγωτό (έχω γίνει χρυσός χορηγός στα παγωτά είναι ξεκάθαρο). Έφυγαν, έκαναν τη βόλτα τους και επέστρεψαν μισή ώρα μετά. Όταν έφυγε το αγόρι ρώτησα τον γιο μου πώς πέρασε. "Τέλεια" μου λέει, "φανταστικά, σ΄ευχαριστώ πολύ μανούλα μου". Φυσικά δεν είχαν κάνει τίποτε διαφορετικό απ΄ ότι θα έκαναν αν ο καθένας είχε μείνει σπίτι του, όμως δεν ένιωθαν μοναξιά, ήταν μαζί, είχαν μοιραστεί τη... βαρεμάρα τους κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό. 

Η δική μας η παρέα δεν τους κάνει πια. Έχουν ανάγκη όμως από τη σταθερή μας παρουσία και τα όρια που ίσως πρέπει να ξαναδούμε και να τα κάνουμε πιο ελαστικά, για να συμβαδίζουν με την ηλικία και την ωριμότητά τους. Ένα νέο ταξίδι ξεκινά για γονείς και παιδιά μετά τα 12 χρόνια, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το απολαύσουμε όλοι!   

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...