Ο κύριος Δημήτρης (Κωνσταντάρας) όπως τον γνώρισα

Ο κύριος Δημήτρης (Κωνσταντάρας) όπως τον γνώρισα

Δεν θυμάμαι πριν από πόσα χρόνια και σε ποια απ΄όλες τις μέχρι σήμερα δουλειές μου, πρωτοσυνάντησα τον Δημήτρη Κωνσταντάρα. Ψηλός, αγέρωχος, γοητευτικός και μέχρι να του μιλήσεις απόμακρος. Διευθυντής μου σε διάφορα ραδιόφωνα, αλλά και ο άνθρωπος με τον οποίο έκανα στο πλευρό του την πρώτη μου τηλεοπτική, ζωντανή, τρίωρη πρωινή εκπομπή τύπου infotainment (όταν τότε δεν υπήρχε αυτό το είδος)... Μέχρι τότε πήγαινα σε πιο σίγουρα και ασφαλή (όσο μπορούν να είναι) δημοσιογραφικά μονοπάτια, παρουσιάζοντας ειδήσεις. Μια ζωντανή όμως εκπομπή τόσων ωρών, που η ενημέρωση διαδέχεται την ψυχαγωγία, τα ζώδια την ζωντανή σύνδεση με του Μαξίμου και ηθοποιοί αλλάζουν θέση στον καναπέ, με πολιτικούς, ήταν πολύ απαιτητική. Χρειαζόταν ταχύτητα, εμπειρία, φιλικό και ζεστό κλίμα... 

-Κύριε Δημήτρη, ξεκινάτε εσείς το πρώτο ΟΝ και μου κάνετε πάσα να μπω έτσι; ρωτώ, λίγα δευτερόλεπτα πριν πέσουν οι τίτλοι αρχής, κοιτώντας τον στα μάτια.

Προσηλωμένος (με τα γυαλιά του λίγο πιο χαμηλά στη μύτη), διαβάζει ένα άρθρο σε μια εφημερίδα και χωρίς να γυρίσει να με κοιτάξει, μου απαντά ψυχρά κι ελαφρώς απότομα: - Ναι, κοίτα τώρα μπροστά στην κάμερά σου.

Οι τίτλοι πέφτουν και μ΄ ένα τεράστιο χαμόγελο, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας καλημερίζει τους τηλεθεατές. Στο πλατώ με το ψεύτικο περβάζι και τα κίτρινα λουλούδια, τα λαχταριστά βουτήματα στο τραπεζάκι που πάντα λιγουρευόμουν, τις εφημερίδες και τα χαρτιά, ο κύριος Δημήτρης είχε γίνει Δημήτρης, ο πληθυντικός είχε αντικατασταθεί από τον ενικό, εκείνος μου μιλούσε γλυκά κι εγώ σα να είμασταν παλιόφιλοι. Κάθε μέρα επέμενε να του μιλάω στον ενικό παντού, όχι κατά περίσταση... Εμένα μου ήταν, αδύνατον! Στα break επανερχόμασταν στην κανονική μας κατάσταση, αλλά όσο περνούσε η ώρα, το χαμόγελο και η γλυκύτητά του, μαζί με τα πειράγματα και τους (ακατάλληλους γι ανηλίκους) χαρακτηρισμούς κι αστεϊσμούς του, απλώνονταν χρονικά όλο και περισσότερο... έφθαναν μέχρι τη σύσκεψη το μεσημέρι.

Ο κύριος Δημήτρης δεν είναι πρωινός τύπος. Έπρεπε να το είχα καταλάβει, ούτε εγώ είμαι, αλλά τότε το έπαιρνα προσωπικά. Σκεφτόμουν τι του έκανα και πέταξε τις εφημερίδες στο πάτωμα από τα νεύρα του;

Ο κύριος Δημήτρης είναι οξύθυμος, αλλά κρατάει λίγο αυτό. Μαζευόμουν στη γωνιά μου όταν εκνευριζόταν και λίγα λεπτά αργότερα, σα να μην είχε συμβεί αυτό ποτέ, με ρωτούσε με αληθινή απορία "Τι έχεις Ελευθερίτσα μου;", "Τι εννοείτε;" του απαντούσα μάλλον ψυχρά,γιατί θεωρούσα ότι με δούλευε...

Ο κύριος Δημήτρης έχει χιούμορ και το χρησιμοποιεί τόσο καλά που ξεχνάς αμέσως ό,τι κι αν συνέβη και σκας στα γέλια...Είναι τόσα πολλά τα περιστατικά που έχουμε "κλάψει"από τα γέλια μαζί, που δεν ξέρω ποιο να πρωτογράψω (εξάλλου δεν έχει και τόση σημασία)..."Τι πάθατε πριν;""Ε, με εκνεύρισε ο  τάδε που δεν είναι επαγγελματίας, που μαθαίνει στην πλάτη μας, χωρίς να νοιάζεται αν θα εκτεθούμε".

Ο κύριος Δημήτρης είναι προστατευτικός, γι αυτό είναι και συγκεντρωτικός. Εγώ μικρή, δεν τα καταλάβαινα αυτά, ήθελα να παίρνω πρωτοβουλίες, είχα άποψη που ήθελα να ακούγεται και σίγουρα δεν ήθελα να έχω τον μπαμπά μου στη δουλειά. Κι όμως... με τον καιρό μ΄εμπιστεύτηκε και ζητούσε τη γνώμη μου!

Ο κύριος Δημήτρης θέλει να γίνονται τα πράγματα σωστά, όπως εκείνος πιστεύει πως είναι. Και τότε, σίγουρα ήξερε, γιατί εγώ δεν είχα την εμπειρία για να σας πω αν και που θα μπορούσε να έκανε λάθος. "Ναι, αλλά έπρεπε να πετάξετε τις εφημερίδες;", τον ρώτησα με ευθύτητα και σταθερή φωνή.

Ο κύριος Δημήτρης είναι υπεύθυνος, είχε μια οικογένεια να μεγαλώσει άρα και προβλήματα σαν αυτά που έχω πια κι εγώ, αλλά τότε ήμουν μια νέα, ελεύθερη και μόνη που τα μόνα μου προβλήματά ήταν αν θα δουλεύω το Σαββατοκύριακο και δεν θα πάω εκδρομή και γιατί δεν με πήρε τηλέφωνο εκείνο το αγόρι..."Συγνώμη βρε Ελευθερίτσα μου, έλα τι έγινε μην είσαι...(εδώ βάζουμε μπιπ) με ξέρεις τι (μπιπ) είμαι. 

Ο κύριος Δημήτρης είναι αθυρόστομος. Έτσι νιώθει πως κόβει δρόμο προς την οικειότητα και την καρδιά του άλλου. Αν δεν νιώθει κοντά σου ποτέ δεν θα τον ακούσεις να πει κακιά (πιπέρι στο στόμα εννοώ) κουβέντα...

Ο κύριος Δημήτρης θέλει τον χρόνο του. Παραδέχεται όμως το σφάλμα του και έχει το θάρρος να ζητάει συγνώμη, ακόμη και σε μια 26χρονη τρομαγμένη δημοσιογράφο.

Ο κύριος Δημήτρης δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Ειδικά αν δε σε ξέρει και δε σ΄εμπιστεύεται. Όσο όμως τον γνωρίζεις, σε γνωρίζει, κι ο χρόνος κυλάει, γίνεται όχι εύκολος, αλλά... άλλος άνθρωπος.

Ο κύριος Δημήτρης είναι τρυφερός, θέλει αγκαλιές και φιλιά και όμορφα λόγια, με συνεργάτες, φίλους που περισσότερο βέβαια τα απολαμβάνει με την οικογένειά του. 

Ο κύριος Δημήτρης είναι υπέροχος οικογενειάρχης. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναφέρει τα παιδιά του, την Παυλίνα, τον Λάμπρο αλλά και την γυναίκα του Βίκυ σε οποιαδήποτε συζήτηση. Τους έχει πάντα στο μυαλό του. Θέλει τη γνώμη τους, τους εμπιστεύεται και πολλές φορές, μπορεί να κάνει αυτό που θα του πουν (κι ας υποστηρίζουν εκείνοι το αντίθετο). Τους λατρεύει και τους το δείχνει,με κάθε αφορμή. Θυμάμαι τη συγκίνησή του στο γάμο της κόρης του, προσπαθούσε να την κρύψει αλλά που να τα καταφέρει...

Ο κύριος Δημήτρης είναι πολύ επικοινωνιακός άνθρωπος. Του αρέσει να έρχεται σ΄επαφή με κόσμο, να μιλάει, να λύνει προβλήματα. Γι αυτό κι ασχολήθηκε με την πολιτική, όμως σε αυτό του το κομμάτι, δεν ήμουν εκεί.

Ο κύριος Δημήτρης είναι καλλιτέχνης. Φαίνεται και στο βλέμμα του, αλλά βασικά στην έκφρασή του, το γράψιμο. Πάντα τον θυμάμαι μπροστά σ΄έναν υπολογιστή (μήπως τον έχω προλάβει και μπροστά σε γραφομηχανή;)  Από το 97 που θυμάμαι πως έγραψε το πρώτο του βιβλίο για τον πατέρα του, δεν σταματησε ποτέ να γράφει βιβλία και να ανοίγει η καρδιά του! 

Ο κύριος Δημήτρης (Κωνσταντάρας) όπως τον γνώρισα

Ακόμη και τώρα, σ΄αυτή τη δύσκολη εποχή ο Δημήτρης Κωνσταντάρας συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα απ΄όλα... Να κρατάει παρέα με τις ιστορίες του, στον κόσμο... Να μοιράζεται τη ζωή του. Όπως στο νέο του βιβλίιο "Άσπρο πουκάμισο και κόκκινα παπούτσια" που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και το έγραψε ενώ ήταν στο νοσοκομείο. 

Πήγα στην παρουσίαση του βιβλίου του χωρίς να το ξέρει. Ήθελα να του κάνω έκπληξη. Ήξερα πως θα χαιρόταν. Στον διάδρομο κοιτάζει μπροστά, δε με βλέπει, με προσπερνά. 

-Κύριε Δημήτρη, του λέω... 

-Ελευθερίτσα μου, τι έκπληξη είναι αυτή;

-Ε, γι αυτό δεν είπα σε κανέναν ότι θα έρθω... για να κάνω σ΄εσάς έκπληξη και τον κάνω μια μεγάλη αγκαλιά απ΄αυτές του του αρέσουν! 

ΥΓ1. Ξέρω πως κάποιον τον αποκαλείς είτε με το μικρό του όνομα στον ενικό, είτε με το επίθετό του στον πληθυντικό. Και το κάνω, εκτός από την περίπτωση του κυρίου Δημήτρη! Που μόνο έτσι συνδυάζεται η αγάπη και η οικειότητα, με τον σεβασμό...

ΥΓ2 Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας μου γνώρισε την Παυλίνα, που έγινε μια από τις πιο στενές μου φίλες και τον Λάμπρο, που τον νιώθω και μιλάμε σα να είναι ο  μικρός μου αδελφός. Αυτό το κείμενο όμως παιδιά, είναι μόνο για τον μπαμπά!   

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...