Μπορεί ένα μαύρο φόρεμα να φέρει την επανάσταση;

Μπορεί ένα μαύρο φόρεμα να φέρει την επανάσταση;

Την Κυριακή το βράδυ στο  ξενοδοχείο The Beverly Hilton του Λος Άντζελες, όλες οι διάσημες σταρ του Χόλυγουντ, ήταν εκεί. Όμορφες, λαμπερές, στήνονταν μπροστά στους φωτογραφικούς φακούς και τις κάμερες για την 75η απονομή των Χρυσών Σφαιρών. Μόνο που φέτος, όλες, φορούσαν μαύρα. (Τα τρία περιστατικά με φορέματα άλλου… χρώματος, δεν τα υπολογίζω). Οι τουαλέτες δεν ήταν λιγότερο εντυπωσιακές, από άλλες χρονιές, όμως είπαμε, όλα μαύρα. Ο λόγος, που… μαυροφορέθηκαν λοιπόν οι σταρ, είναι η συμμετοχή τους στο κίνημα times up, ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση και βία των γυναικών στην βιομηχανία του θεάματος, μετά απ΄όλα όσα έχουν συμβεί με το θέμα του Αμερικανού παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστάιν και τις δεκάδες καταγγελίες διάσημων και λιγότερο διάσημων γυναικών, εναντίον του.

Έτσι οι χρυσές σφαίρες απέκτησαν φέτος κι ένα πολιτικό μήνυμα που θέλει το τέλος του σεξισμού και της παρενόχλησης στο Χόλυγουντ. Φθάνει όμως αυτό; Και πόσο επαναστατικό είναι ένα μαύρο φόρεμα σε μια τέτοια λαμπερή βραδιά, από την οποία καμία δεν έλειψε;

Το κέρδος από την κίνηση αυτή είναι πως το «κοινό» μυστικό, που κρυβόταν πίσω από κλειστές πόρτες πολυτελών γραφείων και καμαρινιών, πλέον αποκαλύφθηκε. Πως μετά από την καταιγίδα Γουάινστάιν, ισχυροί άνδρες που κρατούν στα χέρια  τους την επαγγελματική τύχη τόσων γυναικών, την επόμενη φορά που θα θελήσουν να τα βάλουν μέσα στο ντεκολτέ μιας νέας στάρλετ, θα το… ξανασκεφτούν. Κι επίσης, οι γυναίκες, που αύριο μπορεί να γίνουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, παίρνουν δύναμη από την κινητοποίηση κι ίσως μπορέσουν ν΄αντιδράσουν. Αναρωτιέμαι όμως, πόσο θα διαρκέσει αυτό;

Αρκεί ένα μαύρο φόρεμα να φέρει την επανάσταση σε κάθε επαγγελματικό χώρο;

Γιατί η  σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι «προνόμιο» του λαμπερού κόσμου του Χόλυγουντ. Μια χαρά συμβαίνει ωραιότατα και στη μικρή μας χώρα κι όχι μόνο στην τηλεόραση, το θέατρο ή στις δουλειές που οι γυναίκες λάμπουν κάτω από το φως των προβολέων. Απλώς εκεί, σ΄αυτούς τους αστραφτερούς χώρους, επειδή και η ματαιοδοξία «θρέφεται», κάποιοι το εκμεταλλεύονται.

Όμως το ίδιο δε συμβαίνει και σε ένα λογιστικό γραφείο, μια εταιρεία κούριερ, μια πολυεθνική ή σ΄ένα κομμωτήριο; Και μάλιστα για τις γυναίκες αυτές, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Γιατί το δίλημμα "χάνω την δουλειά μου και δεν έχω να ζήσω την οικογένεια και τον εαυτό μου", είναι πολύ δυσκολότερο από το δίλημμα "δεν θα γίνω ποτέ εξώφυλλο περιοδικών και πώς θα θρέψω τη φιλοδοξία μου"…

Κάθε γυναίκα λοιπόν που αρνείται να υποκύψει στις ορέξεις του άντρα που έχει εξουσία στον χώρο της δουλειάς της (σε καθημερινές δουλειές που έχει η πλειοψηφία), αποφασίζει την ίδια στιγμή, πως θ΄αντέξει την δεκαπλή δουλειά που θα της βάζουν σαν τιμωρία, επειδή δεν του «κάθισε», τις διπλές βάρδιες που πρέπει να δουλέψει τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, ενώ αποχαιρετά μια για πάντα την προαγωγή, που μπορεί να άξιζε, και με την απειλή μιας απόλυσης στοιχειώνει η καθημερινότητά της. Γιατί πολύ απλά, έχει ανάγκη τη δουλειά, πρέπει να ζήσει.

Έτσι με χαριτωμένους τρόπους στην αρχή και πιο κοφτά ίσως αργότερα, αποφεύγει τυχαίες συναντήσεις μαζί του, αλλάζει ασανσέρ, δε μένει ποτέ μέχρι αργά στο γραφείο, κάνει τον κύκλο περνώντας από άλλες αίθουσες να φθάσει στο γραφείο της, μη τυχόν και τον πετύχει μπροστά της. Και τι να κάνει; Να φορέσει μαύρο φόρεμα στην κοπή της πίτας της εταιρείας;

Κι όλοι ξέρουν, μην ακούτε αυτά που λένε, κατόπιν εορτής, «γιατί δεν το είπε»,  «ποιος να το φανταστεί» κι άλλα τέτοια. Άλλες υπομένουν, άλλες απλώς αποχωρούν και άλλες ψάχνουν ακόμη για δουλειά, μεγαλώνοντας τα παιδιά  τους.

Το μυστικό αποκαλύφθηκε λοιπόν. Αυτό που όλοι ήξεραν, τώρα το λένε με το όνομά τους. Η Όπρα Γούινφρεϊ έβγαλε έναν παθιασμένο λόγο στα βραβεία των χρυσών σφαιρών, καταχειροκροτήθηκε (μέχρι πως και στις προεδρικές εκλογές είπαν πως πρέπει να κατέβει) επειδή είπε τα αυτονόητα. Είπε δημοσίως όλα όσα λένε τα κορίτσια μεταξύ τους στο γραφείο. Είπε σε ζωντανή σύνδεση, όσα σκέφτονται οι γυναίκες το βράδυ πριν κοιμηθούν, περιμένοντας την άλλη μέρα να πάνε στη δουλειά. Και όταν βρεθούν εκεί, απέναντί στον καθημερινό τους εφιάλτη στο γραφείο, κανείς δεν τις υποστηρίζει. Συνάδελφοι, άντρες και γυναίκες, σφυρίζουν αδιάφορα, χωρίς να μιλάνε. Χωρίς να τις υπερασπίζονται. Χωρίς να ξεφτιλίζουν τον ανώτερο σε ιεραρχία άντρα για τη συμπεριφορά του, ώστε να πάψει να λειτουργεί μ΄αυτόν τον τρόπο. Για να μη μπλέξουν. Γιατί δεν τους αφορά. Για να έχουν κι εκείνοι τη… δουλίτσα τους. Κι έτσι η ιστορία συνεχίζεται.

Ωραία τα μαύρα φορέματα υψηλής ραπτικής. Ωραία και τα δημόσια λόγια, αρκεί να μην ξεχαστούν στην επόμενη απονομή Όσκαρ! Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με πράξεις, χωρίς φόβο ενοχής, με υποστήριξη όλων όσων γνωρίζουν και σιωπούν. Με την ευχή να μη χρειαστεί να ξαναφορέσει καμία μαύρο φόρεμα, για να διαδηλώσει ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση. 

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...