Μια μαμά αναρωτιέται: Είναι όλη μας η ζωή τα παιδιά;

Είναι όλη μας η ζωή τα παιδιά;

Όλη μου η ζωή είσαι εσύ!", λέει οι μαμά κοιτώντας το μικρό της στα μάτια, την ώρα που του κουμπώνει το μπουφάν για να μην κρυώσει. Κι εκείνο, την κοιτάει γλυκά και της δίνει ένα φιλί. Κι η μαμά είναι πολύ ευχαριστημένη και το επαναλαμβάνει συχνά, καθημερινά ίσως. Και χωρίς να το καταλαβαίνει λίγο, λίγο, κάθε μέρα του βάζει στην τσέπη του κι από ένα μικρό πετραδάκι με λίγο βάρος. Έτσι κι εκείνο προσπαθεί. Να είναι καλό παιδί (άλλο δράμα αυτό), να είναι καλό στο σχολείο, ευγενικό, υπάκουο, τρυφερό γιατί αφού όλη η ζωή της μαμάς του είναι αυτό, (το έχει καταγράψει χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει) δεν θέλει να την απογοητεύσει. Και θέλει να το αγαπάει. 

Τελικά τις δικές μας ανάγκες θέλουμε να καλύψουμε μεγαλώνοντας παιδιά; Και τα φορτώνουμε επιθυμίες, φόβους, προσδοκίες, όλα όσα ονειρευτήκαμε για εμάς, από την ώρα που τα φέρνουμε στον κόσμο; Φοβάμαι και να το πω, αλλά νομίζω πως για τις περισσότερες μητέρες, η απάντηση είναι "ναι".

Προφανώς και δεν το ξέρουμε, δεν το συνειδητοποιούμε, μπορεί να μην γνωρίζαμε καν τις ελλείψεις που έχουμε μέσα μας (γιατί κι εμείς κουβαλάμε άλλα πετραδάκια από την δική μας παιδική μας ηλικία, που μας έβαλε η μαμά μας στις τσέπες μας) κι έρχεται ένα παιδί να τις "φωτίσει". Κι είναι τόσο άδικο αυτό! Για όλους.   

Εκεί που έβλεπες μια γυναίκα όλο θηλυκότητα, κέφι να βγαίνει με φίλους και παρέες, όρεξη για δουλειά και στόχους, βλέπεις μια γυναίκα που δηλώνει με τη στάση της (τη φόρμα γυμναστικής που έχει γίνει στολή πια, τα μαλλιά που έχουν να γίνουν wavy από την περυσινή Πρωτοχρονιά, τα αγχωμένα τηλεφωνήματα με την κολλητή, το σεξ που γίνεται το Σαββατοκύριακο) πως τίποτε δε συγκρίνεται πια με τον ρόλο της μαμάς! Και το παιδί, με μια μητέρα "από πάνω του", ν΄αγωνιά, να το προστατεύει, να το διαβάζει, να το φροντίζει, δεν μαθαίνει ν΄αναλαμβάνει όχι μόνο τις ευθύνες του, αλλά τα ηνία της δικής του ζωής. Δυσκολεύεται, φοβάται ν΄ανοίξει τα φτερά του.

Μέσα από το μεγάλωμα ενός παιδιού, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου. Πτυχές του χαρακτήρα σου που αγνοούσες. Παίρνεις και δίνεις τόση τρυφερότητα κι αγάπη, που μόνο ευγνωμοσύνη νιώθεις γι αυτό που ζεις! Και ξεχνάς πως η ζωή σου είναι κι άλλα πράγματα, εκτός από τη μητρότητα. Όπως ξεχνούσες τις παρέες σου, όταν ερωτευόσουν. Μόνο που αυτό, συνέβαινε για λίγο... Για λίγους μήνες, τον πρώτο καιρό του τρελού έρωτα, άντε για έναν χρόνο. Μετά επανερχόσουν. Με το παιδί όμως, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Μάλλον, (που το εύχομαι για το παιδί), θα το τελειώσει μόνο του εκεί γύρω στην εφηβεία. Εσύ όμως τότε τι θα κάνεις; Πώς θα νιώσεις; Όταν έλεγες "όλη μου η ζωή είσαι εσύ" ,το πίστευες... 

Το να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο είναι υπέροχο! Απλώς δεν πρέπει να ξεχνάς ότι κι εσύ είσαι άνθρωπος, γυναίκα, φίλη, σύζυγος, επαγγελματίας, με δικές σου ανάγκες που δεν έχουν καμία σχέση με το παιδί.

Την ανάγκη σου γι αγάπη, μοίρασμα και τρυφερότητα θα σου την καλύψει μια αγκαλιά κι ένα χάδι του παιδιού σου, αλλά και ένα φιλί , ένα "σ΄αγαπώ", μια ζεστή κουβέντα στον άντρα σου.

Την ανάγκη σου για δουλειά, δημιουργία και επιβράβευση, θα σου την καλύψει ένα ωραίο κέικ κι ένα χάρτινο πυργάκι που θα φτιάξεις με το παιδί σου, η επίβλεψη στα μαθήματά του, ένα "είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου" αλλά όχι μόνο. Θα σου την καλύψει η προσπάθεια να πετύχεις στην δουλειά σου στο γραφείο, τα χρήματα που θα πάρεις και η επαγγελματική επιβράβευση.

Την ανάγκη σου για χαλάρωση, θα σου την καλύψει μια ώρα παιχνίδι στο πάτωμα ή στο λούνα παρκ με το παιδί, αλλά και ένα καλό βιβλίο, μια θεατρική παράσταση, ένα ποτό σε ένα μπαρ, ένα μασάζ που θα τα κάνεις χωρίς το παιδί σου.

Την ανάγκη σου για επικοινωνία, θα σου την καλύψει η κάθε μαμά-φίλη στα παιδικά πάρτι που μιλάει μόνο για το βλαστάρι της, αλλά και οι φίλοι σου, παλιοί και καινούργιοι, με ή χωρίς παιδιά.

Την ανάγκη σου για νέα πράγματα στη ζωή σου, θα σου την καλύψει η κάθε πρώτη φορά του παιδιού σου (στο σχολείο, στις παρέες, στα αθλήματα) αλλά και μια βόλτα χωρίς εκείνο, ένα ταξίδι μόνο για σένα και τον σύντροφό σου, ή με όποιον αγαπάς (όχι το παιδί σου).  

Γιατί εμείς έχουμε τη ζωή μας και μέσα σ΄αυτή ένα μεγάλο μέρος καταλαμβάνουν τα παιδιά μας, που τα λατρεύουμε. Όμως όλη μας η ζωή δεν είναι ΜΟΝΟ τα παιδιά, είναι ΚΑΙ αυτά! Προσωπικά προσπαθώ να το θυμάμαι κάθε μέρα, μερικές φορές ανεπιτυχώς, αλλά έχω κάνει τουλάχιστον ένα βήμα... Για μένα και για τα παιδιά μου! 

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...