Γιατί η αγένεια είναι cool;

Γιατί η αγένεια είναι cool;

Αν με ρωτήσετε τι είναι αυτό που νιώθω πως μου λείπει από τη σημερινή εποχή, θα απαντήσω χωρίς δεύτερη σκέψη, "η ευγένεια". Και δεν θα μείνω στους τρόπους καλής συμπεριφοράς, αν και δεν θα έλεγα και όχι (γιατί τελικά είναι άσχημο να σου ανοίγει ένας άντρας την πόρτα για να μπεις σ΄έναν χώρο, να σηκώνεται από το τραπέζι όταν σηκώνεσαι κι εσύ, νιώθεις πιο γυναίκα...) Θα μιλήσω για την ευγένεια που χρειάζεται η ζωή μας για να γίνει η καθημερινότητά μας, καλύτερη! 

Μπαίνεις λοιπόν σ΄ένα κατάστημα με ρούχα, καλημερίζεις με χαμόγελο. Σε καλημερίζουν χωρίς χαμόγελο. Διαλέγεις ένα μπλουζάκι και το ακουμπάς πάνω σου, να δεις αν σου ταιριάζει προσπαθώντας να κοιτάξεις στον καθρέφτη. Η υπάλληλος μπροστά στον καθρέφτη. "Συγνώμη να δω λίγο;" Λες χαμηλόφωνα και σχεδόν μ΄ενοχές που την ενοχλείς. Χωρίς να πει κάτι τύπου "συγνώμη, μα τι λέτε", πάει ένα βήμα πιο κει ενοχλημένη. Καταλαβαίνω είναι δύσκολοι καιροί, φαντάζομαι θα δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ με τον βασικό μισθό. Εγώ να μην ψωνίσω λοιπόν; Γιατί αν δεν ψωνίσω, πράγμα εύκολο στις μέρες μας (αφορμή ψάχνουμε να μην κάνουμε περιττά έξοδα) και δεν ψωνίσει και η άλλη κυρία, που δοκιμάζει ένα παντελόνι πιο κει, πώς θα συνεχίσει να παίρνει τον μισθό της; Αυτό για να τα πούμε και πιο ψυχρά τα πράγματα, αλλά και πάλι δεν θα μείνω σ΄αυτόν τον παράγοντα.

Πάω σ΄ένα εμπορικό κέντρο με τα παιδιά. Κόσμος πολύς. Στις κυλιόμενες σκάλες, ουρές. Πάω να κατέβω και μπροστά στέκεται μια οικογένεια με ένα παιδάκι σε καρότσι κι άλλα δυο από δω κι από κει. Συζητούν, σα να είναι μόνοι τους, αν θα φάνε πίτσα ή χάμπουργκερ. "Συγνώμη", τους λέω, δείχνοντας πως θέλω να περάσω. Με αγριοκοιτάει ο άντρας, που τον έχει αγριοκοιτάξει η γυναίκα του, σα να του λέει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Μα, ένα συγνώμη αν έλεγαν, ένα χαμόγελο να έσκαγαν από τα χείλη τους, τι θα γινόταν; Γιατί τόσοι άνθρωποι είναι προσηλωμένοι στον εαυτό τους, αδιαφορώντας για τους γύρω τους; 

Μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο, Κόσμος πολύς. Κρατώ την πόρτα να περάσει μια ηλικιωμένη γυναίκα. Περνούν μαζί με αυτή κι άλλοι 15. Πορτιέρης κανονικός εγώ, δεν πειράζει. Μα ένα ευχαριστώ βρε παιδί μου, μια σύσπαση του προσώπου... Γιατί έχει γίνει μόδα η αγένεια; Γιατί είναι cool να μη χαιρετάς, να μη λες "συγνώμη", "ευχαριστώ", "παρακαλώ". Οτι είσαι άνετος κι ωραίος τύπος; Ότι τι; Μάλλον η ευγένεια θεωρείται αδυναμία, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι δύναμη! Και ειδικά στην εποχή που ζούμε κατά την άποψή μου είναι ανάγκη!

Βρήκα μια λύση στο θέμα, που είναι λίγο υπερβολική βέβαια αλλά το κάνω σαν παιχνίδι και πιάνει. Γίνομαι υπερβολικά ευγενική με τους αγενείς. Μα υπερβολικά όμως. Βλέπω την πωλήτρια που βαριέται τη ζωή της, έχει το πρόβλημα της που ο φίλος της δεν της έστειλε μήνυμα, έχει και το οικονομικό της θέμα (αυτό όλοι το έχουν) και όχι μόνο τη χαιρετώ, όχι μόνο της λέω σας παρακαλώ, ευχαριστώ κλπ, της εύχομαι και καλές γιορτές και ο,τι επιθυμεί με το πιο πλατύ μου χαμόγελο. Κάγκελο η άλλη, τι να κάνει, σου λέει τρελή είναι... Διότι εκεί φθάσαμε (αχ σα να μαι ο Ζάχος Χατζηφωτίου νιώθω, μόνο αυτός τα λέει κάτι τέτοια) ο ευγενικός άνθρωπος να θεωρείται τρελός.

Είμαι σ΄ένα ασανσέρ με τον γιο μου. Είχαμε πάει σ΄έναν γιατρό. Στο ασανσέρ είναι και μια κυρία. Ανοίγει την πόρτα ο γιος μου και της κάνει χώρο να περάσει, χωρίς να βγει εκείνος. "Μα τι ευγενικό παιδί", μου λέει γεμάτη θαυμασμό. Σας ευχαριστώ πολύ, της λέω, ζεστά μεν, αδιάφορα δε. Και ξέρετε γιατί; Διότι δε νιώθω περηφάνια γι αυτό που συνέβη, θεωρώ πως ο γιος μου έκανε το αυτονόητο. Έδειξε σεβασμό σε μια γυναίκα, μεγαλύτερή του. Όπως θα πρέπει να κάνει κάθε παιδί, νέος που βλέπει έναν μεγαλύτερό του, ίσως ηλικιωμένο να στέκεται όρθιος στο μετρό, που περπατάει αργά και με δυσκολία κι αντί να περιμένει στωικά τον προσπερνάει, σκουντώντας τον, που βιάζεται τόσο πολύ για την ασήμαντη τελικά δουλειά που έχει να κάνει λίγο αργότερα και χάνει  την ευγένειά του. Γιατί ό,τι κι αν συμβαίνει αυτό που θα μας σώσει είναι η ανθρωπιά. Ας δουλέψουμε τουλάχιστον όλες εμείς που είμαστε μητέρες για ν΄ αναθρέψουμε μια πιο ευγενική γενιά παιδιών. Μια γενιά που θα διακρίνεται και θα πορεύεται με όλ΄αυτά τα τόσο απλά που πλέον ανήκουν στο παρελθόν. Κι ας φτιάξουμε έναν πιο... όμορφο κόσμο! Καλή πρωτοχρονιά να έχουμε!!!

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...