Το facebook κι εγώ

Το facebook μπήκε στη ζωή μου πριν από περίπου 4 χρόνια. Δεν άργησα να το ανακαλύψω, άργησα όμως ν΄αποφασίσω να μπω μέσα σ΄αυτό. Κι ο λόγος ήταν ότι δεν έβρισκα... κανέναν λόγο. Να μοιράζομαι σκέψεις, ή να γράφω την άποψή μου, το έκανα και μέσα από τα περιοδικά με την ιδιότητά μου ως δημοσιογράφος. Μάλιστα θεωρούσα πως αυτός που αγοράζει το περιοδικό, τον ενδιαφέρει να διαβάσει και το κείμενό μου, στο facebook γιατί κάποιος να ενδιαφερθεί για το τι σκέφτομαι; Έπειτα δε μ΄αρέσει να λέω πού πάω και τι κάνω (οι άνθρωποι που ζουν κοντά μου αυτό το ξέρουν) οπότε ούτε αυτό μου ταίριαζε. Τώρα από φίλους, δόξα τω Θεώ, έχω πολλούς, τι θα γινόταν, θα γνώριζα κι άλλους μέσω facebook; Μπα... Έβλεπα φίλους, γνωστούς και συναδέλφους στο γραφείο να ξημεροβραδιάζονται μπροστά στον υπολογιστή τους, ανεβάζοντας posts και φωτογραφίες, γράφοντας μηνύματα, χαζεύοντας σε ξένους... τοίχους και τους έκανα πλάκα.

Κάποια στιγμή χρειάστηκε ν΄ανοίξω μια σελίδα για το περιοδικό στο οποίο εργαζόμουν. Η εποχή το είχε ανάγκη. Αν δεν είσαι και στο facebook, δεν είσαι πουθενά. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε ν΄ανοίξω και μια δική μου προσωπική σελίδα. Μη έχοντας άλλη λύση, το έκανα. Για φωτό στο προφίλ έβαζα για καιρό το εξώφυλλο του περιοδικού. (Στο δικό μου προφίλ, δεν μιλάμε για του περιοδικού, εκεί εννοείται). Έβαλα το όνομα μου κακήν κακώς (στα ελληνικά!) και το είχα έτσι, για να υπάρχει. Δεν πέρασε πολύς καιρός κι άρχισαν να με βρίσκουν παλιοί φίλοι, συμμαθητές, συνάδελφοι, άνθρωποι που είχαμε περάσει ωραία στη ζωή μας. Τότε άρχισε κάτι να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Μάθαινα νέα τους, τι είχαν κάνει όσα χρόνια είχαμε χαθεί και σιγά σιγά όσο εξοικιωνόμουν με το μέσο, το χρησιμοποιούσα ως έναν ακόμη τρόπο επικοινωνίας όπως το τηλέφωνο. Μπορεί να μην είχα τον αριθμό εκείνης της φίλης που την έψαχνα για κάτι, της έστελνα εσωτερικό μήνυμα και κανονίζαμε το θέμα στη στιγμή.  Στην αρχή έχω κάνει και κάτι απίθανες πατάτες, όπως να γράψω στον τοίχο μιας συναδέλφου που είχα καιρό να τη δω: " Κατερινάκι μου, πες μου τι έγινε μ΄εκείνον τον τύπο που ήσουν ερωτευμένη; Είστε μαζί;". Οχτώ εγκεφαλικά το Κατερινάκι με πήρε τηλέφωνο να μου μιλήσει για το τι σημαίνει "γράφω στον τοίχο". Μια άλλη πολύ αγαπημένη μου φίλη που την είχα χάσει για χρόνια, με ανακάλυψε τις πρώτες μέρες που μπήκα στο facebook, μου έστειλε εσωτερικά μηνύματα στα οποία δεν της απάντησα ποτέ. Έτυχε να συναντηθούμε ή να μιλήσουμε στο τηλέφωνο, δεν θυμάμαι, κι επειδή είναι ειλικρινής κι ωραίος τύπος μου είπε πως πολύ στεναχωρέθηκε που δεν της απάντησα στα μηνύματά της και γιατί συνέβη αυτό, δεν το περίμενε από μένα και τέτοια. "Βρε Ευούλα μου" της λέω, "που μου τα έχεις στείλει αυτά τα μηνύματα, δεν καταλαβαίνω. Γιατί δε μου γράφεις στον τοίχο μου; Είμαι άσχετη". Το κατάλαβε η γυναίκα αμέσως, ευτυχώς δηλαδή.

Μια μέρα μου τηλεφώνησε ο φίλος μου ο Μάνος και μου λέει: "Τι βάζεις τα εξώφυλλα του περιοδικού στο προφίλ σου;". "Το περιοδικό θέλω να προωθήσω",του απαντώ. "Έχει σελίδα το περιοδικό, στη δική σου προσωπική σελίδα πρέπει να βλέπουμε εσένα και τι έχεις να μας πεις σχετικά με αυτό αν θες, εξάλλου γι αυτό λέγεται facebook, να βλέπει ο άλλος με ποιον μιλάει, να βλέπει το... face του". Την άλλη μέρα έβαλα μια δική μου φωτογραφία. Eίχαν περάσει πια αρκετοί μήνες.

Ο καιρός περνούσε, έβρισκα όλο και περισσότερους παλιούς γνωστούς και φίλους κι όταν βγαίναμε και τραβούσε κάποιος από την παρέα καμιά καλή φωτογραφία, είτε επειδή περνούσαμε ωραία, είτε επειδή βαριόμασταν, άρχισα να τις ανεβάζω κι εγώ. Όχι συχνά, όχι δίνοντας λεπτομέρειες αλλά έτσι... γιατί ήθελα να μοιραστώ τελικά εκείνη τη στιγμή μου.

Ανθρώπους που δεν ξέρω καθόλου, δεν κάνω φίλους στην προσωπική μου σελίδα, φωτογραφίες με τα πρόσωπα των παιδιών μου δεν ανεβάζω ποτέ μα ποτέ, όσο τέλειες κι αν είναι. Παιχνίδια δεν παίζω. Σε μηνύματα αγνώστων δεν απαντώ. Μου στέλνουν κάτι τύποι "Γειά σου κουκλίτσα μου, τι κάνεις;"  Άκου κουκλίτσα του... Υπάρχουν και μερικοί επίμονοι που στέλνουν "Καλημέρα, τι κάνουν τα πιο ωραία μάτια;", την επόμενη μέρα, "Καλημέρα, τι κάνουν τα πιο ωραία μάτια;", την μεθεπομένη "Καλημέρα, τι κάνουν τα πιο ωραία μάτια;". "Παρέα στα πιο όμορφα μαλλιά βρε ηλίθιε",  θες να του γράψεις και να συνεχίσεις με διάφορα καλολογικά αλλά δεν το κάνεις... Κρατάς επίπεδο.

Το facebook όμως με γνώρισε σε όλους εσάς που τώρα διαβάζετε το womannow! Ήταν ο πιο απλός τρόπος για να γίνει γνωστή η δουλειά μου, να επικοινωνήσω τα θέματα του site, για να μπαίνετε στο womannow όταν κάποιο θέμα σας φαίνεται ενδιαφέρον. Μου έδωσε όμως και κάτι ακόμη. Υποστήριξη. Ναι, όπως το ακούτε. Ξαναέγραψα κάπου ότι αυτό το blog ήθελα να το ανεβάσω την ίδια μέρα που ανέβηκε και το site στον αέρα. Φοβόμουν όμως την έκθεση. Πώς γίνεται αυτό θα πείτε, αφού επέλεξα να κάνω ούτως ή άλλως ένα επάγγελμα στο οποίο εκτίθεσαι; Κι όμως... Δεν ένιωθα έτοιμη να εκθέσω αυτά που σκέφτομαι, αυτά που ζω, φοβάμαι κι αγαπώ. Το site που φυσικά έχει τη σφραγίδα μου με προστάτευε, είναι πιο απρόσωπο. Δεν γράφω μόνο εγώ, γράφουν κι άλλοι άνθρωποι. Δεν περιμένει κανείς τη δική μου άποψη. Ενώ το blog είμαι εγώ 100%. Ό,τι πω είναι αυτό που πιστεύω. Κι όπως όταν έγραφα editorial ένιωθα ευθύνη, αυτό θα συνέβαινε και με το blog.

Χρειάστηκα λοιπόν τον χρόνο μου, τον πήρα, το blog "Σκέψεις... Ελευθερίας" είναι στον αέρα και ανέβασα ένα post στην προσωπική μου σελίδα στο facebook χθες, ανακοινώνοντας το. Δεν πίστευα αυτό που θα συνέβαινε αλλά κι αυτό που αισθάνθηκα. Φίλοι καλοί, αγαπημένοι, παλιοί συνάδελφοι από όλα τα μέσα στα οποία εργάστηκα, συμμαθητές, γνωστοί που δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε στενή παρέα αλλά προφανώς με συμπαθούν, έκαναν Like, το έβαλαν στους τοίχους τους, μου έστειλαν μηνύματα εσωτερικά, με πήραν τηλέφωνο, για να μου ευχηθούν, για να με στηρίξουν, για να μου πουν "προχώρα"! Ένιωσα πραγματικά συγκινημένη από το ενδιαφέρον τους, από την αγάπη τους. Μπορεί ένα απλό "κλικ" μισού δευτερολέπτου να μην ήταν τίποτε γι αυτούς, για εσάς, για μένα όμως ήταν πολλά, πάρα πολλά. Ήταν η επιβεβαίωση πως μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει τη ζωή στην οποία θέλει να ζήσει. Ήταν η επιβεβαίωση πως τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αρκεί να τα ξεκινήσεις. Είμαι κι εγώ που άλλαξα και χαίρομαι κάθετι που μου δίνεται πια, αναγνωρίζοντάς το και νιώθοντας ευγνωμοσύνη. Κι αυτά δεν θα τα είχα αισθανθεί αν δεν υπήρχε το facebook, γιατί δεν θα είχαμε ξανα-βρεθεί με τόσους παλιούς και νέους φίλους.

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...