Επάγγελμα... μαμά!

Δεν ήμουν από τις γυναίκες που ονειρεύονταν μια μεγάλη οικογένεια, με πολλά παιδιά, σκύλο και Κυριακάτικες εκδρομές. Είχα στρέψει την προσοχή μου μόνο στη δουλειά. Η ταυτότητά μου, ήταν το επάγγελμά μου. Ατέλειωτες ώρες δουλειάς από το πρωί εως το βράδυ (που δε λέω, απέδωσαν) κι έπειτα μια βόλτα με τους φίλους μου, ήταν η καθημερινότητά μου για πολλά χρόνια. Είχα φίλες που μου μιλούσαν για την ανάγκη τους να γίνουν μητέρες, άκουγαν λέει, το καμπανάκι τους να χτυπά. Εγώ ποτέ κάνενα τέτοιο καμπανάκι δεν άκουσα, μάλλον το δικό μου ήταν απενεργοποιημένο. Έμπαινα σε γραφεία συναδέλφων μαμάδων, που ήταν στολισμένα με φωτογραφίες των μωρών τους και παιδικές ζωγραφιές και πραγματικά δεν καταλάβαινα γιατί το κάνουν.

Όταν γνώρισα τον άνδρα μου ήμουν σίγουρη πως δεν θα παντρευτώ ποτέ. Από επιλογή. Ε, όταν λες ποτέ τι γίνεται; Τα μάθαμε πλέον αυτά... Ακριβώς το αντίθετο. Έτσι σε χρόνο ρεκόρ, παντρευτήκαμε και έμεινα έγκυος στο πρώτο μου παιδί, τον γιο μου.

Για την περίοδο της εγκυμοσύνης δεν θα σας μιλήσω, αφού δεν είχα καταλάβει αυτό που θα συνέβαινε λίγους μήνες αργότερα. Φίλες και γνωστές, που τα είχαν περάσει αυτά, με προειδοποιούσαν για τις ατέλειωτες νύχτες που θα έρχονταν και την κούραση που θα ένιωθα. Τις θεωρούσα υπερβολικές. Σιγά, έλεγα, τα μωρά διαρκώς κοιμούνται. Δεν μου είπε κανένας όμως, ότι τα μωρά επίσης διαρκώς μα διαρκώς πεινάνε και κάνουν και κακά τους. Και διαρκώς πρέπει να τα ταϊζεις (ακόμη κι αν έχουν φάει 3 ώρες πριν) να τα αλλάζεις, να τα βάζεις να ρευτούν και να τα κάνεις μπάνιο. Πραγματικά, αν το είχα μελετήσει με χρονοδιάγραμμα θα ένιωθα προετοιμασμένη, δεν θα μιλούσα- όπως το έκανα δηλαδή- σαν την τρελή στις 4 το πρωί στο μωρό πάνω από την κούνια του, εκλιπαρώντας το να σταματήσει να κλαίει, γιατί δεν άντεχα άλλο την αϋπνία!

Κι άρχισα ν΄αλλάζω... Ήμουν τόσο προστατευτική με αυτό το μικρό πλάσμα, φοβόμουν κάθε λεπτό, δεν το έδινα σε κανέναν να το κρατήσει αγκαλιά μη μου πάθει τίποτα. Μετά τους δυο πρώτους μήνες όταν το έβαζα να κοιμηθεί, το νανούριζα. Κι αυτό τρελαινόταν από τη χαρά του, τόσο που όταν σταματούσα... έκλαιγε. Και τραγουδούσα για μία ώρα κάθε βράδυ χωρίς σταματημό. Κι όσο κουρασμένη κι αν ήμουν, το συναίσθημα που ένιωθα, αυτή η αγάπη που σε πλημμυρίζει, τα έσβηνε όλα.

Κι έπειτα το φαγητό. Όταν έτρωγε ήμουν πολύ χαρούμενη. Όταν δεν έτρωγε, ήμουν χάλια. Ο καιρός πέρασε κι έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά. Πήρα δειλά μια φωτογραφία του μωρού μου και την έχωσα στην τσάντα μου. Δεν θα ξεχάσω πώς ένιωθα όταν το άφησα και μπήκα στο αυτοκίνητο. Όλη μέρα σκεφτόμουν αν κάνω καλά, μου έλειπε αφάνταστα, αλλά έπρεπε και να δουλέψω. Στο γραφείο έβγαλα τη φωτογραφία να την τοποθετήσω δίπλα στο κομπιούτερ μου. Με έπιασαν τα κλάματα. Πού το είχα αφήσει; Τώρα δεν ήμουν μόνο η δουλειά μου, ήμουν και μαμά. Κι αυτή τη φωτογραφία μου το υπενθύμιζε κάθε δευτερόλεπτο. Την πήρα και την έκρυψα σ΄ένα συρτάρι. Δεν την ξαναέβγαλα από εκεί. Έκανα ακόμη ένα παιδί, το κοριτσάκι μου. Τα πράγματα πλέον ήταν όχι απλώς πιο εύκολα, έρεαν σα νεράκι. Γιατί ήξερα τι να περιμένω και τι πρέπει να κάνω. Δεν είχα καμία ανασφάλεια. Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια. Τώρα τα παιδιά μου μεγάλωσαν, πάνε στο δημοτικό, τα κοιτώ και νιώθω ευγνωμοσύνη που τα έχω. Τους το λέω κιόλας μερικές φορές.

Έχασα πολλά από το μεγάλωμα των παιδιών μου. Κέρδισα όμως κιόλας. Γιατί αμέσως μετά τη δουλειά έτρεχα σπίτι και παίζαμε με τις ώρες στο πάτωμα με τα παιχνιδάκια τους, τα πήγαινα στην παιδική χαρά, στο λούνα παρκ. Ήμουν 100% κοντά τους εκείνες τις ώρες.Κι ήμουν ευτυχισμένη.

Όταν σταμάτησα να δουλεύω, με ωράριο εννοώ κι ευθύνες, κι έμεινα σπίτι ήμουν πολύ συνειδητοποιημένη γι αυτό που κάνω. Μου έλεγαν πως θα βαρεθώ, δε θα μ΄αρέσει. Ένιωσα όμως ακριβώς το αντίθετο. Ήθελα εγώ να τα παίρνω πια από το σχολείο, να τα διαβάζω, να τους φτιάχνω το φαγητό τους, να κόβω τα φρούτα τους, να καλώ φίλους τους σπίτι για παιχνίδι, να διαβάζουμε παραμύθια, να τα κάνω μπάνιο, να τα φροντίζω, να συζητάμε, να κάνουμε σχέδια κι όνειρα. Κι όλ΄αυτά και τόσα άλλα που δεν έχει σημασία να τ΄απαριθμήσω, είναι ένα επάγγελμα από μόνο του. Επάγγελμα... μαμά! Και είναι το πιο δύσκολο αλλά συνάμα και το πιο συναρπαστικό. Γιατί σε γεμίζει με αγάπη, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, γνωρίζεις από την αρχή τον ίδιο σου τον εαυτό. Η ταυτότητά μου έχει αλλάξει... Όχι, δεν έπαψα πια να είμαι δημοσιογράφος και να το δηλώνω όταν συστήνομαι. Απλώς προσθέτω πως είμαι και η μαμά του Πάνου και της Κατερίνας!

Ελευθερία Γεωργάκαινα

Η Ελευθερία Γεωργάκαινα είναι δημοσιογράφος πολλά χρόνια τώρα. Είναι και μητέρα (εργαζόμενη) και σύζυγος και φίλη. Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της, τις σκέψεις και τα όνειρά της. Γι αυτό δημιούργησε το womannow.gr! Έχει δουλέψει για πολλά χρόνια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα περιοδικά.

Της αρέσει να διαβάζει μυθιστορήματα και βιβλία ψυχολογίας, να πηγαίνει σινεμά και θέατρο, ν' ακούει μουσικές ethnic και jazz, να χορεύει, να μαγειρεύει για τους αγαπημένους της, να παίζει με τα παιδιά της, να κοιμάται αργά, να ταξιδεύει, λατρεύει το κόκκινο κραγιόν, το ημίφως, τον Salvador Dali, τις μαρέγκες, τη θάλασσα, την πόλη, τους ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνει καινούργια πράγματα. Εδώ, μοιράζεται συναισθήματα, εικόνες κι εμπειρίες από την καθημερινότητά της! 

Aυτός είναι ο λογαρισμός της στο instagram αν θέλετε να την ακολουθήσετε!

WOMANNOW.GR LOVES...